O David Michael Stith έχει επιλέξει να ξετυλίξει το πέπλο του συγκολονιστικού debut album του με κάτι από ανατριχιαστικό instrumental choir folk εμβατήριο στηριζόμενο ίσως σε βιβλική αναφορά [κατά Ιάκ. 2:21 ] και έχει σώας τας φρένας.To καλλιτεχνικό του ψευδώνυμο είναι απλούστατα το πιασάρικο DM Stith.Δεν πρόκειται για ράπερ του υπόκοσμου αλλά για καινούργιο μάγο-μείκτη των διαφόρων μουσικών ειδών. Βάζει πινελιές σε δώδεκα ξεχωριστούς πίνακες. Στο καβαλέτο του έχει κάτι από cabaret, ίσως post punk και art rock (ανακάτευε λέμε!) παρέα με γερό συνονθύλευμα αστραφτερών στιχοπλοκιών. Είναι απόκτημα και καμάρι πια της οικογένειας των Asthmatic Kitty, το χριστιανόπουλο από το Buffalo της Νέας Υόρκης.Δεν περίμενα επουδενεί να κολλάει ως θαυμαστός κανταδόρος στα σκαλοπάτια κομματιών των Timothy Dick, Μarla Hansen, The Innocence Mission, Phosphorescent και Simon Diaz .
Με φορτίο βαριάς οικογενειακής, θρησκευτικής και μουσικής παράδοσης, εξωτερικεύει επιτέλους τις πολλαπλές επιρροές ζωής με προσήλωση ως γνήσιος καθαρόαιμος επαναστάτης, στον πρωτότοκο επίσημο και ευλαβή υιό του Heavy Ghost. Χρησμένος γραφίστας κατά δεύτερο επάγγελμα, ο ταλαντούχος Stith παντρεύει κατά στάδια τα καλλιτεχνικά του καρποφόρα βήματα με την ατελείωτη αγάπη του για μουσική και ποίηση καθώς μεγαλώνει. Αυτό το ντροπαλό παιδάκι καταλήγει στο Brooklyn να πίνει πολλούς studio-καφέδες με την φίλη πλέον Shara Worden(My brightest diamond) βοηθώντας την σε τεχνικές λεπτομέρειες αρτιότητας του album της Bring me the Workhorse.Έτσι ξεκίνησαν κάπως όλα αφού τον μύρισε το ασθματικό γατόνι Sufjan Stevens για κάποια αρχικά demo works. Mε καθαρή πλέον συνείδηση μπορώ να περιγράψω τον απέραντο κουραστικό θαυμασμό μου επί το έργον…
Παρουσιάζω πρώτα τα instrumental tracks.Έχουμε τα κομμάτια 1,5 και 10(απέξω και ανακατωτά) στα ορχηστρικά τους φόρτε με περιέργως δύστροπη απλότητα. Από το ανεμοδαρμένο μελωδικό εισαγωγικό τρακ προς τιμήν του Isaak, σκέφτομαι την ανατριχίλα της εκκωφαντικής δήθεν θυσίας στα αφτιά του ίδιου και με παρασέρνουν οι φωνές ενός βασανισμένου χορωδιακά πιάνου που σφυροκοπείται ακούραστα. Παρόλα αυτά ένα Spirit Parade με ευλογεί να ξεπεράσω αυτή την συναρπαστική μα ηχηρή κλειστοφοβική πανδαισία ασυνάρτητων στίχων του Stith παρέα, με την συντροφιά των οργάνων που περιπλανιούνται ανάλαφρα στον ηλεκτρισμένο αέρα, μέσω κάποιας βσανισμένης ψαλμωδίας. Το GMS(Grand Musical Simplexes I adore to say) είναι ένα απαλότατο πιανιστικό track τόσο δυνατό συναισθηματικά που θα πρόδιδε τον διάολο μέσα μου να το ερωτευτεί. Κλιμακώνει και σωπαίνει ταυτόχρονα χωρίς περαιτέρω ιδιοτροπίες.
Για τα υπόλοιπα 12-3=9 κομμάτια, λύνω εξισώσεις ευγνωμοσύνης και τις υψώνω στην ολοκληρωτική μονάδα, για να μην πω τετράγωνο και φανώ αδύναμη. Ποτέ. Σε αντίθεση με τον καλλιτέχνη που αγωνίζεται εν δυνάμει με όλα τα αυτοκαταστροφικά και σπαρακτικά του εσωτερικού του είναι. Χαροπαλεύει με πληγωμένη ηθική σε λεπτές ισορροπίες. Βιολιά που εκτοξεύουν νότες στο πεντάγραμμο, τρομπέτες να ρίχνουν κεραυνοβόλες ματιές στην μελωδική υπόκρουση του απαλού πότε αγριεμένου πιάνου, ασυνάρτητες μικρές ψυχεδελικές εμφυτεύσεις από δεύτερες φωνές και επαναλαμβανόμενα νάζια στις στροφές των κομματιών εγκλωβίζουν τα αφτιά σου στην φυλακή ενός πανέμορφου συνάμα εφιαλτικού κόσμου. Ζεστασιά, πανωλεθρία, κατακερματισμός, εκρηκτική ζωντάνια, χαμένη λογική είναι μερικά φευγαλέα στίγματα που με ματώνουν στην ακρόαση του δίσκου. Οι σκέψεις πελαγώνουν στο Pity Dance, Thanksgiving Moon και Fire of Birds, αλλά συνεχίζεις τον πνιγμό σου σε μια κουταλιά μελωδικής φουσκοθαλασσιάς του δημιουργού κατά παράκληση. Λεξούλες λιτές φανταστικής περιεκτικότητας σε εικόνες και ψυχόπονες μυρωδιές: “slick licorice road, our glassy eyes, shared in the argument of undefended light”,(τι λέει ο ποιητής )Ο σουρεαλισμός μοιράζεται χωρίς συνταγή, κατά δόσεις των πεντακοσίων για να στροβιλιστούμε όλοι σε επίγειους ψυχοφθόρους ηχητικούς πειραματισμούς.
Ο δίσκος είναι ίσως για καθαρή εγωιστική απόλαυση και συγκεκριμένα δεν λέω όχι σε σκέτα μοναχικά headphones. Φέρτε όμως και το κρασί της παρέας κοντά σας. Αποτελεί ένα αριστούργημα που εκτυλίσσεται όσο εξελίσσεται στα δευτερόλεπτα σου. Μη διστάστε όμως ούτε λεπτό, με παγωμένο τον χωροχρόνο σημασία λένε δεν έχει ο προορισμός. Όταν υπάρχουν sound samples από ανεμιστήρες (Braid of voices), κτύπους από δίφραγκα, οπλισμένα συρραπτικά για τα beats και ψαλίδια(σε χρούτσου χρούτσου) να κόβουν νότες, προειδοποιείσαι ότι θα ανατριχιάσει το πετσί σου. Βουτάς το κεφάλι στην πίσσα του εξώφυλλου. Με album artwork και παραγωγή σχεδόν εξ ολοκλήρου δικιά του ο DM Stith μας αποδεικνύει ότι έχει μπόλικο ταλέντο και μέλλον. Κάποιοι λένε ο ότι ο Anthony απέκτησε συνοδοιπόρο. Φορτώστε τις ονειροπαγίδες άφοβα στο δωμάτιο και φωνάξτε τον να σας λιβανίσει για τρία ολόκληρα τέταρτα της ώρας.
http://www.myspace.com/dmstithhttp://www.dmstith.com/
Posts
